به گزارش خبرگزاری مهر به نقل از ددلاین، ژولیت بینوش، فرانسیس فورد کاپولا، یواخیم تریر، روبن اوستلوند، استلان اسکارشگورد، ساندرا هولر و ویکی کریپس از چهره‌هایی هستند که نامه درخواست‌ برای حفاظت از آینده برنامه ۳۵ ساله رسانه‌ای اتحادیه اروپا در حمایت از ساخته شدن هزاران فیلم را امضا کرده‌اند.

بیش از ۴۷۰۰ متخصص سینما نامه‌ای سرگشاده با عنوان «اروپا به سینما نیاز دارد، سینما به اروپا نیاز دارد» را امضا کرده‌اند تا درخواست خود را طرح کنند.

این در حالی است که کشورهای عضو اتحادیه اروپا در حال بحث درباره برنامه‌هایی برای یک برنامه بزرگ جدید و بحث‌برانگیز با نام AgoraEU هستند که هزینه‌های فرهنگ، رسانه و جامعه مدنی را زیر یک چتر قرار می‌دهد. این اقدام زنگ خطر را در سراسر صنعت فیلم مستقل اروپا به صدا درآورده است.

طبق این پیشنهاد، برنامه «میدیا» در یک رشته جدید با عنوان «میدیا پلاس» ادغام خواهد شد تا حمایت از صنعت فیلم و سمعی و بصری را با حمایت از بازی‌های ویدیویی، رسانه‌های خبری و روزنامه‌نگاری یکی ‌کند. در حالی که «میدیا» پیش از این زیر چتر برنامه «اروپای خلاق» بود و چندین بودجه کاملاً مشخص داشت که طی سه دهه با بودجه‌های چند ساله مشخص، پیش رفته بود.

کمیسیون اروپا پیشنهاد کرده که ۸.۶ میلیارد یورو تحت طرح چارچوب مالی چند ساله از ۲۰۲۸ تا ۲۰۳۴ برای AgoraEU اختصاص یابد. پارلمان اروپا هم ماه پیش پیشنهاد کرد که این مبلغ تحت نظر مداوم به ۱۰.۷ میلیارد یورو افزایش یابد.

حالا متخصصان صنعت فیلم می‌گویند که اگرچه این ارقام نشان می‌دهد که می‌توان پول بیشتری را به طور کلی برای فرهنگ و رسانه هزینه کرد، اما هیچ تضمینی در مورد آنچه که در بخش‌های سمعی و بصری و فیلم هزینه خواهد شد، وجود ندارد. این نامه به عنوان بخشی از یک کمپین در حال گسترش برای افزایش آگاهی در مورد آنچه در معرض خطر است، عمل می‌کند.

در این نامه آمده است: همانطور که ایده خود اروپا یک پروژه منحصر به فرد است، ایده برنامه میدیا حفظ صداهای متنوع اروپایی در یک خانه مشترک است.

بیش از ۳۵ سال است که این سازمان از خلق داستان‌های اروپایی، از توسعه فیلمنامه گرفته تا تولید توسط شرکت‌های تولیدی مستقل، اکران در سینماها و آنلاین، جشنواره‌ها، آموزش و ارتقای مهارت‌های حرفه‌ای حمایت می‌کند … ما، متخصصان و شهروندان سینمای اروپا – همه دوستداران سینما – از کمیسیون اروپا، پارلمان اروپا و کشورهای عضو می‌خواهیم که موفقیت و یکپارچگی برنامه حیاتی و ارزشمند MEDIA را در آینده تضمین کرده و منابع آن را تقویت کنند. بدون خلق هنری، هیچ ارزش مشترکی، هیچ دموکراسی و هیچ قدرت نرم اروپایی وجود ندارد.

قرار است کشورهای عضو ۱۲ مه، همزمان با افتتاحیه هفتادونهمین جشنواره فیلم کن، اولین موضع خود را در مورد پیشنهاد AgoraEU اتخاذ کنند.

امضاکنندگان این نامه شامل شماری از چهره‌های قدیمی جشنواره کن از جمله رودریگو سوروگوین (معشوق)، لوکاس دونت (بزدل)، پاول پاولیکوفسکی (سرزمین پدری) و آرتور هراری (ناشناس) و همچنین کارگردان‌هایی چون روبن اوستلوند، یورگوس لانتیموس، الیور لاشه، میشل هازاناویسیوس، آگنیشکا هولاند، نداو لاپید، لورا واندل، آریان لابد، آنیس ژاوی، کلمنس پوزی، آرنو دپلشن و بسیاری دیگر هستند.

بیشتر امضاکنندگان از اروپا هستند، اما این نامه در خارج از مرزهای منطقه نیز مورد توجه قرار گرفته و کاپولا از جمله کسانی است که از آن حمایت کرده است.

به نظر می رسد جشنواره کن که معمولاً به لطف حمایت برنامه «میدیا» از بسیاری از فیلم‌های اروپایی در بخش رسمی و بخش‌های موازی حمایت کرده، امسال مرکزی برای طرح یکی از موضوع‌های داغ برای متخصصان اروپایی باشد.

متن کامل نامه چنین است:

سینما به اروپا نیاز دارد، اروپا به سینما

هیچ قالب هنری، مانند سینما، آگاهی روزانه ما را چنان مستقیم در بر نمی‌گیرد که احساسات ما را در اعماق اتاق تاریک و روشن روحمان لمس کند.

در طول بیش از ۱۳۰ سال، این اتاق تاریک و روشن – چنانکه که اینگمار برگمان آن را نامید – توسط زندگی دیگران، افکارشان، مبارزاتشان، کلماتشان و نگاهشان زنده شد.

سینما با میل به خلق کردن آغاز می‌شود. از طریق سلسله‌ای از مواجهه‌ها به یک فیلم تبدیل می‌شود: فیلمنامه‌نویسان، کارگردانان و تهیه‌کنندگان آن را توسعه می‌دهند، فیلمبرداران، بازیگران و عوامل فنی مشارکت می‌کنند، صندوق‌های فیلم از آن حمایت می‌کنند، نمایندگان فروش و توزیع‌کنندگان آن را به سینماها و جشنواره‌ها می‌آورند و در مرحله بعد پخش‌کنندگان و پخش‌کنندگان آنلاین و منتقدان بحث می‌کنند و مخاطبان آن را می‌پذیرند.

فیلمسازی یک هنر مشارکتی است که از طریق ایجاد شغل و نوآوری‌های تکنولوژیکی به یک صنعت بدل می‌شود. با این حال، هر فیلم یک نمونه اولیه باقی می‌ماند که تولید انبوه آن در خط مونتاژ غیرممکن است. در داستان‌سرایی هیچ صرفه‌جویی در مقیاس وجود ندارد. این ماهیت دوگانه، انتخاب‌های سیاسی آگاهانه‌ای را می‌طلبد که اپراتورهای دولتی و خصوصی را درگیر می‌کند.

خود اروپا، به عنوان یک تلاش جمعی، پیش از ساخته شدن در داستان‌ها تصور می‌شد، این قاره ایده‌های اشتفان تسوایگ است، نه ارتش‌ها. سینما این اروپای خیالی را زنده کرد: «زندگی شیرین»، «بال‌های آرزو» یا «آملی» رم، برلین و پاریس را به ارجاعات فرهنگی مشترک تبدیل کردند. «آناتومی یک سقوط»، «صیراط» یا «سال‌های نو»، موفقیت‌های جهانی که از استعدادهای اروپایی پدیدار می‌شوند، همچنان پل‌هایی را در سراسر زبان‌ها و مرزها می‌سازند.

در اروپا، انتخاب سیاسی برای سینما، چه چکی، ایتالیایی، سوئدی، اسلوونیایی، پرتغالی یا بلژیکی، برنامه «میدیا» است. همانطور که ایده خود اروپا یک پروژه منحصر به فرد است، ایده برنامه «میدیا» حفظ صداهای متنوع اروپایی در یک خانه مشترک است.

بیش از ۳۵ سال است که از خلق داستان‌های اروپایی از توسعه فیلمنامه تا تولید توسط شرکت‌های تولیدی مستقل، اکران در سینماها و آنلاین، جشنواره‌ها، آموزش و ارتقای مهارت‌های حرفه‌ای حمایت می‌کند. این امر به انواع پروژه‌های اروپایی، از جمله غیرمنتظره‌ترین آنها، از شرق تا غرب و از شمال تا جنوب، فرصت داده است. با تکیه بر مقررات اتحادیه و کشورهای عضو، صنایع ما را در برابر غول‌های جهانی نیز تقویت کرده و به متخصصان فیلم اجازه داده است تا با تحولات بخش‌ها روبه‌رو شوند و در برابر استانداردسازی مقاومت کنند و یک اکوسیستم پویا و اشتغال‌زا را پرورش داده است.

میدیا قطره‌ای در اقیانوس بودجه اروپا است: این بخش ۰.۲ درصد از بودجه اتحادیه را تشکیل می‌دهد، در حالی که در مقام مقایسه، سیاست مشترک کشاورزی به تنهایی ۳۲ درصد از این بودجه را تشکیل می‌دهد.

با این حال، این یک داستان موفقیت اروپایی با تأثیری ارزشمند بوده است.

به لطف میدیا، آثاری که باعث رشد روبن اوستلوند یا ژوستین تریه شدند، به سراسر جهان سفر کردند.

به لطف میدیا، اروپا تقریباً هر سال برنده جایزه اسکار می‌شود: پس از «فلو» فیلم انیمیشن گینتس زیلبالودیس، «ارزش احساسی» یواخیم تریر و پس از آن مستند «آقای هیچکس علیه پوتین» ساخته دیوید بورنشتاین و پاول تالانکین در سال ۲۰۲۶ مورد توجه قرار گرفتند.

به لطف میدیا، صدای نویسندگان تبعیدی و ستمدیده، امکان رسیدن به مخاطبان در سراسر جهان را یافته است.

به لطف میدیا، سینماهای محلی محبوب ما می‌توانند از طریق برنامه‌های متنوع به روی جهان باز بمانند و مجبور به بستن درهای خود نباشند.

بدون میدیا، همه ما کمی کمتر اروپایی خواهیم بود.

کوستا گاوراس فیلمساز یونانی، زمانی گفت: «شما نمی‌توانید دیدگاه سیاسی مردم را با یک فیلم تغییر دهید، اما حداقل می‌توانید یک بحث سیاسی را برانگیزید». در زمان‌هایی که با جنگ، تنش‌های ژئوپلیتیکی و فشار بر دموکراسی – مهمترین خیر مشترک ما – مشخص می‌شود، این عملکرد ضروری است. ما تلاش می‌کنیم تا به جوامع، فرزندان و بزرگسالان آینده خود طعم تجربه جمعی، همدلی و مقاومت را بچشانیم.

با این حال، توانایی اروپا در روایت داستان‌های خود تحت فشار است. بیشتر تولیدات سمعی و بصری که در اروپا دیده می‌شوند، از خارج این قاره سرچشمه می‌گیرند. پلتفرم‌های جهانی به طور فزاینده‌ای میزان دیده شدن، دسترسی و داستان‌ها را شکل می‌دهند. در عین حال، این بخش با تحولات ساختاری روبه‌رو است: تغییر عادات مخاطبان، از جمله کاهش حضور در سینما، ظهور هوش مصنوعی و افزایش رقابت ژئوپلیتیکی.

اتحادیه اروپا در حال حاضر در حال بازنگری قوانینی است که سینمای اروپا را قادر به شکوفایی، سفر و رساندن صدای مشترک ما می‌کند. این شامل آینده رسانه در برنامه جدید AGORA EU می‌شود.

اکنون زمان آن رسیده است که فصل بعدی داستان سینمای اروپا را با جاه‌طلبی حتی بیشتر، متناسب با چالش‌هایی که با آن روبه‌رو هستیم، بنویسیم. نباید از این غافل شویم که سرنوشت دموکراسی و سینما، که هر دو در اروپا متولد شده‌اند، به طور عمیقی به هم مرتبط هستند. زیرا هر بار که سینمایی باز می‌شود، زندگی دموکراتیک خود را دوباره تثبیت می‌کند.

ما، متخصصان و شهروندان سینمای اروپا – همه دوستداران سینما – از کمیسیون اروپا، پارلمان اروپا و کشورهای عضو می‌خواهیم که موفقیت و یکپارچگی برنامه حیاتی و ارزشمند MEDIA را در آینده تضمین کرده و آن را تقویت کنند.